Obowiązek łożenia środków tytułem zaspokajania potrzeb rodziny wynika z przepisów art. 23
i art. 27 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Istotnym jest, że obowiązek ten istnieje w czasie trwania małżeństwa i odnosi się do rodziny, jako całości. Oboje małżonkowie obowiązani są odpowiednio do swoich sił oraz możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się
do zaspokajania potrzeb rodziny, którą założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym.

Jeżeli jeden z małżonków pozostających we wspólnym pożyciu nie spełnia ciążącego na nim obowiązku przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, sąd może nakazać, żeby wynagrodzenie za pracę albo inne należności przypadające temu małżonkowi były w całości lub w części wypłacane do rąk drugiego małżonka. Kluczowym jest, że z chwilą orzeczenia rozwodu, obowiązek łożenia środków tytułem zaspokajania potrzeb rodziny wygasa i wówczas należy wystąpić o zasądzenie alimentów.