Obowiązek alimentacyjny pomiędzy byłymi małżonkami określa art. 60 Kodeksu rodzinnego
i opiekuńczego. Obowiązek ten nie dotyczy rodziny, jako całości, ale jedynie byłych małżonków. Małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia i który znajduje się w niedostatku, może żądać od drugiego małżonka rozwiedzionego dostarczania środków utrzymania w zakresie odpowiadającym usprawiedliwionym potrzebom uprawnionego oraz możliwościom zarobkowym i majątkowym zobowiązanego.

Jeżeli jeden z małżonków został uznany za wyłącznie winnego rozkładu pożycia, a rozwód pociąga za sobą istotne pogorszenie sytuacji materialnej małżonka niewinnego, sąd na żądanie małżonka niewinnego może orzec, że małżonek wyłącznie winny obowiązany jest przyczyniać się w odpowiednim zakresie do zaspokajania usprawiedliwionych potrzeb małżonka niewinnego, chociażby ten nie znajdował się w niedostatku.

Obowiązek dostarczania środków utrzymania małżonkowi rozwiedzionemu wygasa w razie zawarcia przez tego małżonka nowego małżeństwa.

W przypadku, gdy zobowiązanym do alimentów jest małżonek rozwiedziony, który nie został uznany za winnego rozkładu pożycia, obowiązek ten wygasa także z upływem pięciu lat od orzeczenia rozwodu, chyba, że ze względu na wyjątkowe okoliczności sąd, na żądanie uprawnionego, przedłuży wymieniony termin pięcioletni.

Obowiązek alimentacyjny pomiędzy byłymi małżonkami  zależy, więc od winy oraz istnienia niedostatku byłego małżonka.

Obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka reguluje art. 133 KRO. Uprawnienie do świadczeń alimentacyjnych dzieci od rodziców przysługuje, jeśli dzieci nie są w stanie utrzymać się samodzielnie, chyba, że dochody z majątku dziecka wystarczają na pokrycie kosztów jego utrzymania i wychowania. Należy pamiętać, że w uprawnionym do alimentów jest małoletnie dziecko, a nie jeden z jego rodziców, który wprawdzie otrzymuje alimenty zasądzone przez sąd od drugiego rodzica do swoich rąk czy też na rachunek bankowy, jednak są to alimenty przyznane przez sąd na rzecz małoletniego dziecka, którego rodzic jest ustawowym przedstawicielem.

W przypadku dorosłych dzieci istnienie ich uprawnienia do alimentów zależy od sytuacji ekonomicznej rodziców i od tego, czy dziecko czyni starania, aby się ekonomicznie usamodzielnić. Uzyskanie przez dziecko pełnoletności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku alimentacyjnego jego rodziców, ale do decyzji sądu należy rozstrzygniecie czy zgłaszane przez dziecko potrzeby są usprawiedliwione oraz czy rodzice mają dostateczne możliwości zarobkowe lub środki, aby je zaspokoić. Obowiązek rodziców względem dorosłego dziecka istnieje, jeżeli dziecko czyni starania, by bez zbędnej zwłoki osiągnąć adekwatny do uzdolnień poziom wykształcenia i ekonomiczną samodzielność. Nałożenie obowiązku utrzymania dziecka powinno brać pod uwagę tak wysokość dochodów rodzica jak i wysokość kosztów utrzymana innych członków rodziny oraz możliwość 
chociażby częściowego zatrudnienia się przez dorosłe dziecko na przykład w weekendy.