Uzyskanie zasiedzenia nieruchomości następuje z mocy samego prawa i wymaga co do zasady spełnienia dwóch przesłanek. Pierwszą przesłanką jest samoistne posiadanie nieruchomości w dobrej lub w złej wierze. Drugą przesłanką jest upływ czasu odpowiednio 20 lat w przypadku dobrej wiary posiadacza samoistnego nieruchomości albo 30 lat w przypadku jego złej wiary.

Za samoistnego posiadacza nieruchomości może być uznana osoba, która włada nieruchomością jak właściciel, a więc wykonuje czynności wskazujące, że faktycznie włada nieruchomością samodzielnie i niezależnie od innych i nie posiada tytułu prawnego do tej nieruchomości.

W sądzie taka osoba może wykazywać samoistne posiadanie dokumentami. Przykładowo dowodzi, że opłaca podatek od nieruchomości, jest zameldowana na terenie nieruchomości, ponosi nakłady na nieruchomość,  uprawia ziemię. W przypadku powołania świadków ich zeznania powinny potwierdzić, że sposób postępowania posiadacza z nieruchomością sprawia wrażenie jakby był on jej właścicielem.

W sytuacji gdy podczas biegu zasiedzenia miało miejsce przeniesienie posiadania obecny posiadacz może doliczyć do czasu, przez który sam posiada nieruchomość czas posiadania swojego poprzednika. Jeżeli jednak poprzedni posiadacz uzyskał posiadanie nieruchomości w złej wierze, czas jego posiadania może być doliczony tylko wtedy, gdy łącznie z czasem posiadania przez obecnego posiadacza wynosi przynajmniej trzydzieści lat. Zasada ta stosuje się również
w przypadku gdy obecny posiadacz jest spadkobiercą poprzedniego posiadacza.

W przypadku doliczania posiadania podczas biegu zasiedzenia istotnym jest prawidłowe określenie we wniosku o zasiedzenie zarówno daty z którą sąd ma orzec o zasiedzeniu prawa własności nieruchomości jak i osób na których rzecz Sąd ma orzec zasiedzenie.

Małżonkowie których łączy wspólność majątkowa i którzy razem posiadali samoistnie nieruchomość powinni wystąpić wspólnie z wnioskiem o zasiedzenia prawa własności nieruchomości na ich rzecz.

Należy pamiętać, że o zasiedzenie prawa własności nieruchomości nie można się ubiegać w sytuacji gdy z właścicielem nieruchomości łączy posiadacza nieruchomości jakikolwiek stosunek prawny np. umowa najmu czy dzierżawy ponieważ wówczas nie jest on posiadaczem samoistnym nieruchomości tylko zależnym.

Dopuszczalne jest zasiedzenie drogi publicznej. Wyłączenie możliwości zasiedzenia drogi publicznej występuje jedynie w sytuacji, gdy na nieruchomości przeznaczonej w planach na drogę publiczną rozpoczęto już proces inwestycyjny budowy drogi publicznej.

W przypadku skierowania do sądu wniosku o zasiedzenie udziału należącego do innego współwłaściciela tej samej nieruchomości, współwłaściciel nieruchomości by uzyskać zasiedzenie musi wykazać swoje samoistne posiadanie udziału należącego do innego współwłaściciela ponieważ wykluczone jest w tym przypadku domniemanie posiadania samoistnego udziału, który należy do innego współwłaściciela tej samej nieruchomości.

Zasiedzenie nieruchomości stanowiących własność Skarbu Państwa lub gminy dopuszczalne jest od dnia 1 października 1990 r. ponieważ kodeks cywilny obowiązujący w PRL zakazywał  zasiedzenia nieruchomości państwowych. Posiadacz samoistny takiej nieruchomości może doliczyć okres jej posiadania przez dniem 1 października 1990 r., ale nie więcej niż 10 lat w przypadku dobrej wiary lub 15 lat w przypadku złej wiary.